Bazylika św. Mikołaja, Nagyszombat
Budynek, konstrukcja
W najstarszym zamieszkanym miejscu miasta, w XIV wieku stał kościół romański. Król Ludwik Wielki nakazał budowę na jego miejscu bazyliki św. Mikołaja, którą można oglądać do dziś. Prace trwały od 1380 do 1421 roku. Zgodnie z pierwotną strukturą była to późnogotycka bazylika z trzema nawami, dwuwieżową fasadą i barokowymi kaplicami bocznymi. Ma 60 metrów długości, 31 metrów szerokości, a wysokość nawy głównej wynosi 18 metrów. Oczywiście, na przestrzeni wieków wiele się zmieniła. W latach 1543–1820 była katedrą arcybiskupa Ostrzyhomia. Właśnie w tym czasie – dokładnie w 1618 roku – arcybiskup Péter Pázmány nakazał jej przebudowę. Bazylikę rozbudowano o barokowe kaplice boczne, barokowy chór i organy, kilka nowych ołtarzy, a także wymieniono ambonę, ławy i posadzkę. Jednocześnie zmieniono również zewnętrzny zarys budowli. Prace zakończono w 1630 roku. Podczas późniejszej przebudowy, która trwała od 1739 do 1781 roku, w północnej części budowli powstała ośmiokątna kaplica w stylu barokowym. Do dziś tutaj, w bocznej kaplicy Matki Boskiej, znajduje się ikona Płaczącej Marii, czczona od 1546 roku jako patronka miasta, która uczyniła bazylikę miejscem pielgrzymkowym. Według legendy, widziano ją płaczącą do tej pory cztery razy. Pierwszy raz miało to miejsce przed bitwą pod Parkanami w 1663 roku, drugi raz 5 lipca 1708 roku, trzeci raz 8 sierpnia 1708 roku, a wreszcie 15 sierpnia 1708 roku. Te trzy ostatnie przypadki można wiązać z trudnymi dniami dla wojsk kuruckich. Ikona jest kopią obrazu znajdującego się w kościele świętych Eleka i Bonifacego w Rzymie, który został zamówiony i podarowany kościołowi św. Mikołaja przez Ferenca Forgácha, późniejszego kardynała-arcybiskupa, w XIV wieku.