Baranek i pastuszek

1. Stado młodej damy pięknie się pasie, ; Młoda dama sama idzie za nią, ; Z daleka woła do pasterza, ; Serce moje, pasterzu, rozprosz swoje owce. ; ; 2. Nie mogę rozproszyć moich owiec, ; Tu jest zabronione, zapędzą moje owce, ; Nawet o tym nie myśl, serce moje, pasterzu, ; Moja słodka matka je wyrzuci, jeśli tak powiem. ; ; 3. – Córko moja, córko moja, będą mnie nazywać moją córką, ; jeśli wydam cię jako pasterza, ; – Czego żałuję, słodka matko, odmów, ; Serce moje boli, owce pasterza się rozpadną. ; ; 4. Córka barona nie jest odpowiednia dla pasterki, ; Spódnica z paskiem nie jest odpowiednia dla rosy, ; Bo pasterz chodzi po rosie w nocy, ; I za dnia chodzi za swoją trzodą. ; ; 5. Na końcu Szendrő wyrzeźbili to drzewo, ; Na którym powieszono pastuszka, ; Niech wiatr rozwiewa jego piękną koszulę, jego piękne spodnie, ; Już nie obejmie pięknej córki barona. ; ;