Antal Gevay

* Komárom, 6 czerwca 1797 – † Wiedeń, 9 lipca 1845 / orientalista, członek Węgierskiej Akademii Nauk ; ; Studiował filozofię i prawo, a następnie przez 9 lat udzielał korepetycji dzieciom hrabiego Pála Széchenyiego. Od 1823 roku pracował w różnych archiwach w Wiedniu, a od 1827 do 1838 roku był czwartym skrybą Biblioteki Dworskiej. Od 1838 do 1841 roku był trzecim skrybą, a od 1841 roku drugim skrybą. Zapisano, że mówił dobrze kilkoma językami (węgierskim, niemieckim, łaciną, francuskim, włoskim, hiszpańskim, angielskim), rozumiał portugalski i szwedzki oraz czytał po duńsku, holendersku i nowogrecku z pomocą słownika. Oprócz języków europejskich gruntownie studiował także turecki i perski. Podczas pracy archiwalnej systematyzował dokumenty dostarczające informacji o stosunkach węgiersko-osmańskich, ale zajmował się również językoznawstwem porównawczym (badał podobieństwa i różnice między językami węgierskim, tureckim i perskim). Opublikował liczne dokumenty o wartości źródłowej. W 1831 roku Węgierska Akademia Nauk wybrała go na członka korespondenta. Od lat 40. XIX wieku jego życie było uprzykrzane przez coraz poważniejsze problemy z gardłem i prawdopodobnie zmarł na raka gardła. ; ; Jego główne dzieła: ; Artykuły traktatu pokojowego z kolonii z 1625 roku. 26 maja. poeta piszący po łacinie, węgiersku i turecku, 1837, ; Artykuły traktatu pokojowego z 1627 roku. 13 września. poeta piszący po łacinie, węgiersku i turecku, 1837, ; Pasza Budy, 1841.