Aladar Buzagh

* Derencsény, 6 lipca 1895 – † Budapeszt, 20 stycznia 1962 / chemik koloidów, profesor uniwersytecki, członek Węgierskiej Akademii Nauk; ; W 1918 roku uzyskał dyplom inżyniera chemii na Politechnice Budapesztańskiej, a w 1921 roku doktorat z nauk humanistycznych na Uniwersytecie Nauki i Techniki w Budapeszcie. W latach 1926–1927 prowadził badania nad chemią koloidów w Instytucie Wilhelma Ostwalda w Lipsku. Później pogłębiał swoją wiedzę w tej dziedzinie w innych instytutach badawczych w Niemczech. W latach 1933–1940 był docentem w Instytucie Chemii nr II Uniwersytetu Nauki i Techniki w Budapeszcie, w czasie II wojny światowej był tytularnym profesorem nadzwyczajnym chemii koloidów, później profesorem zwyczajnym, a od 1950 roku aż do śmierci był profesorem w Katedrze Chemii Koloidów. Jest uważany za twórcę węgierskiej chemii koloidów. Jego badania koncentrowały się przede wszystkim na badaniu procesów peptyzacji, w wyniku czego stworzył regułę sedymentacji Ostwalda–Buzágha w 1929 r., a także zasadę ciągłości Ostwalda–Buzágha charakteryzującą efekty siłowe występujące w układach dyspersyjnych i stabilność zoli. Badał również strukturę podwójnej warstwy elektrycznej. Węgierska Akademia Nauk wybrała go członkiem korespondentem w 1936 r., a członkiem rzeczywistym w 1946 r. Za swoją pracę otrzymał Nagrodę Kossutha w 1949 i 1954 r. ; ; Jego główne prace: ; The scientific meaning of colloids, 1931, ; Colloid Systems, 1937, Kolloidika I-II., 1946-1952, ; A kolloidika praktikuma, 1954.